U okviru 15. White Field Jazz festivala koji se održava u rodnoj kući Rista Ratkovića u Bijelom Polju je u upriličen omaž bubnjaru Dragoljubu Đuričiću. Akademski slikar Abaz Dizdarević, pjesnikinja Tanja Bakić i doc. dr Mirko Jakovljević prisjetili su se velikog umjetnika koji je dao neizmjeran doprinos da džez festival zaživi u Bijelom Polju i da džez muzika doživi afirmaciju u tom gradu.

Takođe su naglasili njegov doprinos cjelokupnoj crnogorskoj kulturi, ali i kulturi eks Jugoslavije, ali ujedno i podsjetili zašto je važno da njegujemo uspomenu na njegov lik i djela koja je ostavio za sobom, objavio je Portal Dan.

Tanja Bakić je kazala da je od Dragoljuba imala nesebičnu podršku za njen rad kada su muzičke biografije bile u pitanju te da će joj nedostajati prijatelj i umjetnik neobjašnjive harizme.

“Mislim da je Bijelo Polje poseban grad zato što je na fantastičan način primilo Dragoljuba Đuričića,ali i on je volio ovaj grad i čini mi se da koliko god pričamo o njemu da nikada nećemo ispričati priču jer je on bio jedna posebna ličnost koja je obilježila muzički scenu ne samo Crne Gore več i jednog šireg kulturološkog prostora” istakla je Bakić, naglasio je Dan.

Abaz Dizdarević je kazao da je Đuričić bio istinski prijatelj, kako grada, tako i njegov lično te da je utkao sebe u ovaj grad prvenstveno kroz festival džeza koji je dugo vremena prezentovao i na čijoj je koncepciji predano radio.

“On je bio onaj koji je umio da napravi spoj muzike, onom kojom se on izvorno bavio, roka i džeza, i na taj način utiče na publiku, odnosno, na omasovljenje prisustva ovom festivalu. I dok on nije unio tu inovativnu koncepciju ovaj džez festival nije toliko bio popularan u javnosti“ istakao je Dizdarević i dodao da Đuričićev doprinos nije bio samo na tom polju”, kazao je Dizdarević, istakao je Dan.

Naveo je da je Đuričić bio raznovrstan umjetnik, da je, pored toga što je bio izvođač, bio i kompozitor muzike za brojne predstave i filmove, te da je za Bjelopoljsko pozorište uradio muziku za predstave „Hasanaginica“ i „Derviš i smrt“.

“To njegovo traganje u muzičkom smislu, ali i u duhovnom religijskom, bio je kao jedno veliko dijete, to za one koji su ga poznavali nije strano. Prihvatao je sve što mu se pružalo i nadograđivao je to. Tako je bio jako inspirisan predstavom „Derviš i smrt“, sufijskom muzikom, iz koje je izgradio jednu posebnu ličnu duhovnu komponentu i gradio taj tok svoje muzike”, citirao je Dan riječi Dizdarevića.

Prema navodima tog medija, doc. dr Mirko Jakovljević je napisao knjigu „Ritam slobode Dragoljuba Đuričića“ koja je nastala nakon velikih protesta u Srbiji koje je Đuričić predvodio sa svojim dobošem, a u kojoj je, kako je istakao Jakovljević, pričao o svojim doživljajima određenih pojava u društvu iz ugla glumca, muzičara i umjetnika koji je radio grafike.

“U suštini Dragoljub je bio jedan prefinjeni retoričar koji je iz Cuca napravio svjetsku karijeru, pred kojim je jedan princ lupao u „cepterove“ šerpe, kome su Ukrajinci nudili da pravi i predvodi revolucionarne promjene sa njegovim dobošarima. Ali on je i u ovoj knjizi rekao“ moja uloga kao dobošara i nekog predvodnika nekih promjena, kad su se promjene desile, se završava, ja sam muzičar, ja ću biti glumac i biću ovdje na džez festivalu“. Malo ljudi može da bude tako veliki, a on jedan veliki, a sa druge strane jedan običan „ mali čovjek“ koji je uspio u velikom svijetu“, naglasio je Dan izjavu Jakovljevića.

Osvrćući se na njegovu muzičku karijeru, Jakovljević je istakao njegovu spremnost da živi po iznajmljenim stanovima da bi svirao u Nišu sa Кerberom, da se u Skoplju hrani viršlama i prženim jajima da bi sarađivao sa Vlatkom Stefanovskim, zaključio je Portal.

S. R.