Životni krug doktora Jovana Klisića započeo je šestog februara 1890.-e u Limljanima, u Crmnici, a zahvatao je boravke u Odesi, Parizu, Beogradu, na Cetinju, u Klosu, Beranama i Sarajevu, gdje se i završio 1957. godine, dok je sahranjen u svojem Beogradu, gradu kojeg nikada nije prestao da voli.
Taj krug, koji nije previše trajao, svega šezdesetsedam ljeta, Jovana Markovog Klisića, jednog od začetnika moderne hirurgije u Crnoj Gori, obilovao je, naravno, raznim dogodovštinama i događajima. Rođen je u svješteničkoj porodici i kršten je u crkvi Svetog Tome, oko koje su živjeli Klisići. Samo šest godina nakon toga, taj središni dio Limljana, zadesilo je u februaru veliko proklizavanje tla, izazvano ponajviše kišom, koja je, kako su to kazivali najstariji stanovnici tog kraja, pljuštala cijelih četrdeset dana.
Oštećeni su svi domovi Klisića, jednostavno su propali u zemlju, ali je sve izdržala crkva, koja se spominje i u mnogo starim spisima, ali čija starost još nije utvrđena. Ona je otklizala, otprilike, blizu dvjesta metara, onoliko koliko se i zavrtjela stijena na kojoj se nalazila i ostala je nagnuta ka zapadu. Kad se sve smirilo, Klisići su se ponovo skućili u njenom okruženju, a crkva je kasnije izdržala i preživjela strahote razornog zemljotresa od 1979. godine i dan-danas, tako nagnuta, čeka da je neko obnovi.
Kao što je i crkva Svetog Tome sve junački izdržala, tako je i Jovan Klisić izdržao razne nedaće i opstao u teškim uslovima, onda kada mu je i život visio o koncu. Ovaj vrsni stručnjak, kao nadareni učenik, dobio je stipendiju od Vlade Crne Gore i završio je studije medicine na Medicinskom fakultetu u Odesi.
Tamo je i započeo specijalizaciju hirurgije, a završio ju je u Beogradu i Parizu, uz urološku subspecijalnost. Od 1919. godine radio je na hirurškim odjeljenjima Opšte državne i Zemunske bolnice, kao i u svom Hirurškom sanatorijumu ,,Sveti Đorđe“, koji se nalazio u nekadašnjoj Stiškoj ulici, broj 35. Sanatorijum je otvorio zajedno sa svojom suprugom, doktoricom-ginekologom, Slavkom Mihajlović, rođenom Beograđankom, koja je diplomirala medicinu u Ženevi!
Jovan je uoči Drugog svjetskog rata obavljao dužnost inspektora za bolnice pri Ministarstvu narodnog zdravlja i socijalne politike Kraljevine Jugoslavije, kao i načelnika za zdravlje i socijalnu politiku pri Upravi Zetske banovine. Bio je i šef hirurškog odjeljenja cetinjske bolnice, a i njen trinaesti po redu upravnik.
Odlikovan je, pored ostalih, i Ordenom Svetog Save, Ordenom društva srpskog Crvenog krsta i Danilovim krstom. Tokom rata našao se i u italijanskom logoru u Albaniji.
U Beograd se vratio u sam osvit prestanka rata, gdje su ga uhapsile komunističke vlasti i htjele strijeljati, kao njihovog nepokolebljivog protivnika, koji ni po cijenu života nije htio da odstupi od svojih načela i stavova. Dok je čekao svoj kraj, dok je čekao red da mu mučki oduzmu život, našao se neko od oficira koji je shvatio sve njegove sposobnosti i vrijednosti, koji je bio za to da ga iskoriste, a ne tek tako ubiju, za to uvijek ima vremena, i naredio je da se pošalje kao zatvorenik u Crnu Goru i da tamo obavlja ljekarsku dužnost. Tako je i stigao u Berane!
Sve do 1948. godine, kada je oslobođen, Jovan Klisić je tamnovao u zloglasnoj tamnici ,,Šefkovača“, koja se nalazila nedaleko od sadašnje zgrade beranske opštine. Svako je jutro, uz pratnju stražara, odlazio u bolnicu i spašavao živote, zahvaljujući svojem znanju i umijeću, radeći u nemogućim uslovima za rad. Onda je do penzionisanja bio šef hirurškog odjeljenja.
Dok je čamio u kazamatu, kroz maleni prozor sa rešetkama kamene kule, gledao je u jedini prizor koji je mogao vidjeti - u vrh Tivrana, koji gospodari nad istoimenom klisurom i sjevernim obodom beranske doline. Isti prizor mu se ukazivao i dok je odvođen na posao. Oni hrabri, a malobrojni, kojima je doktor pomogao ili, pak, članovima njihovih porodica, nijesu su se obazirali na naoružane pratioce i na mogućnost da i oni budu privedeni i ko zna šta još pored toga i javljali su mu se, blagosiljajući ga:
- Dobar dan, doktore! Bog vam pomogao za vaša dobročinstva.
On bi se samo nasmiješio i otpozdravio, nehajno odmahujući rukom.
Svaki povratak sa posla u tamnicu donosio je i neizvjestnost da li će uopšte i dočekati jutro, jer se nije znalo šta sve, u međuvremenu, može pasti na um nekom novopečenom oficiru. Patio je zbog nemoći da pomogne svojim sapatnicima, koje su sprovodili sprovodnici na strijeljanje u zoru, ponekada naveče, na Talum, pored Lima, upravo ispod bolnice.
A za vrijeme svojeg tamnovanja, ali i kad je postao slobodan građanin, često je govorio onima u koje je imao povjerenje, a njih je bilo, uistinu, premalo, da bi želio, pa bilo da umre prirodnom ili nekom drugom smrću, da bude sahranjen, upravo, na vrhu Tivrana, na vrhu tog sjevernog beranskog bedema i to u uspravnom položaju, ne što bi na taj način htio da se razlikuje od ostalih, nego zbog jednog jedinog razloga - tako bi ,,gledao“ krajolik koji je mnogo zavolio i čijoj se ljepoti neprestano divio.
Naravno, tako se priča, a, sva prilika, da ne bi trebalo da to bude jedna od onih nikad dokazanih beranskih i beogradskih legendi. Takvu želju je saopštio, a kome li bi drugom, do i svojem sinu Predragu, koji je, takođe, postao hirurg, i to ortoped svjetskog glasa.
A ono što je posebno za ponos i diku, jeste činjenica da je pored gospođe Slavke, Jovana, Predraga, supruge Predragove Leposave, rođene Tobdžić, koji su završili studije medicine i postali ugledni i poznati ljekari, i njihova unuka, odnosno kćerka Predragova i Leposavina, Ljiljana, takođe postala ljekar, klinički psiholog, univerzitetski profesor na više fakulteta, osnivač škole tjelesne psihoterapije kod nas i osnivač Svjetskog savjeta u toj oblasti.
Dakle, pet ljekara i stručnjaka iz doma Klisića! Tome treba dodati da je i Ljiljanina mlađa sestra Ivana, postala diplomirani filolog, kao i da se taj naučni gen rasplamsava preko Ljiljanine kćerke Anje Đorđević Cvetković, koja je diplomirani androgog i pisac.
Kad je doktor Jovan preminuo u Sarajevu, odlučeno je da se sahrani, upravo, u Beogradu, na Novom groblju. Dok su ga grobari spustali u grobnicu, onako kako je to uobičajeno na velikim grobljima, pomoću užeta, ono se iznenada prekinulo, ili od zuba vremena ili zbog nečeg drugog i sanduk sa Jovanom je uklizao u rupu i ostao je u uspravnom položaju.
Svi pokušaji radnika da ga pomjere i da ga polože u drugi dio grobnice bili su uzaludni. Ono što je bilo za nevjericu, bila je činjenica da na sanduku nije bilo nijedne ogrebotine ili bilo kakvog drugog oštećenja.
-Ništa se ne mučite! Neka ostane tako! Slobodno stavite preko ploču. Uostalom, želja mog dobrog oca je bila da ga sahranimo, upravo u uspravnom položaju, na vrhu jednog brda, tamo u Crnoj Gori, na vrhu Tivrana, iznad lijepog Lima i prekrasne beranske doline - prekinuo je napore grobara Predrag, pokušavajući da bezuspješno sakrije suze, nakupljene u uglovima očiju, koje su se uveliko spremale da skliznu niz lice, uprkos tome što ljekare bije glas da su, zbog posla koji obavljaju, oguglali na sve i da su zato i prilično neosjetljivi!
Tako se plemenitom i dobrodušnom doktoru Klisiću ispunio jedan dio želje, a to je da bude sahranjen uspravno, upravo onako kako je i koračao kroz životnu bujicu, kojoj nije dozvolio da ga odnese neznano kuda!
