Berane se danas oprostilo od još jedne urbane legende beranskog sporta, crnogorske i jugoslovenske košarke Džavida Abdurahmana– Džaka koji je prerano otišao na vječni počinak u 66. godini, poslije kraće bolesti.
Džako će ostati upamćen kao jedna od beranskih sportskih ikona i jedan od igrača odlične ekipe KK „Ivangrad“ koja je ostavila sjajan trag takmičići se u ligama nekadašnje nam zajedničke domovine, Jugoslavije.
Posljednje dvije decenije Džako se kao vječiti "momak" družio sa mladima noseći istovremeno duh Ivangrada, porodične slastičare" Rekord" i čuvenog kačamaka na koji su mnogi specijalno dolazili iz susjednih opština, ali i iz Beograda, Podgorice, Sarajeva... uz to čuvajući kao poslednji mohikanac i rokenrol u gradu na Limu.
Jedno vrijeme se bavio ugostitelstvom, a njegov nekadašnji kultni pab "Garaža" bio je stecište okupljanja mladih Berana i onih koji su odselili, ali su obično tokom ferija svoje slobodno vrijeme i noćne izlaske dolaskom u rodni grad koristili za zabavu i druženje kod Džaka do kasnih večernjih sati uz pjesmu i igru i naravno neizbježni rokenrol.
Nakon što je svojevremeno iz Berana otišao u beogradski OKK Beograd- Beko koji je tada bio odmah iza Crvene Zvezde i Partizana, Džako, poznat po takozvanom zakucavanju , košarkašku karijeru, ljepotu i draž igre između dva obruča, nastavio je igrajući u dresu Beograđana, kao jedan od najtalentovanijih košarkaša koji su svojevremeno u taj klub stigli iz Crne Gore.
Džako je zaista bio jedna od beranskih ikona, poseban, dobrodušan, uvijek za svakog je imao vremena, da prozbori i izdvoji vrijeme i naravno podsjeti na lijepa i zlatna ivangradska vremena kada je naš grad bio treća opština u Crnoj Gori po razvijenosti.
Nije se nikada mirio sa promjenom nekadašnjeg kulta Ivangrada, niti sa nekim novim odnosima i ljudima koji su svojim dolaskom u Berane počeli da donose neke nove navike i mijenjaju ono što je godinama karakterisalo nekadašnji Ivangrad.
Ipak, on je ostao dosljedan onom po čemu su ga uvijek prepoznavali- volio košarku, muziku I posebno rokenrol.
Ostaće upamćen i kao jedan od osnivača i utemeljivača „Ivangrad fest-a“, koji se nekoliko godina održavao kod hotela „Berane“.
Do kraja života nastavio je u svom ritmu, svojoj životnoj priči koja će biti ispisana najljepšim stranicama kao drugo lice beranske ulice koje je naš hroničar Ado revnosno zabilježio u svojim knjigama pišući o ličnostima i događajima iz ranijih vremena Ivangrada i Berana.
Bolest i novonastale životne okolnosti su ga u poslednje vrijeme dovele do nekih novih i težih prilika za nastavak života koji se prije dva dana prerano okončao i odveo ga na njegov vječni počinak.
Ivangrad i Berane i njegovi žitelji, ali i svi ostali koji su znali Džaka i koji su čuli da smo ostali bez njega, u mimohodu su mu u velikom broju sinoć i danas u beranskoj džamiji, (gdje su bili izloženi Džakovi posmrtni ostaci,) odali počast i poklonili mu se poslednji put kao nekada na malom stadionu kraj Begine kuće kada je za svako njegovo zakucavanje dobijao salve aplauza.
I ne samo oni, nego i mnogobrojni koji su daleko od našeg grada, u nemogućosti da se oproste i odaju poslednju poštu Džaku- od omiljenog Beranca, na društvenim mrežama oprostili su se brojnim porukama i izrazima saučešća.
Džako je danas sahranjen na groblju Jasikovac u Beranama.
Amer Ramusović
