"Od svega što čovek u životnom nagonu podiže i gradi, ništa nije u mojim očima bolje i vrednije od mostova. Oni su važniji od kuća, svetiji, opštiji od hramova. Svačiji i prema svakom jednaki, korisni, podignuti uvek smisleno, na mestu na kome se ukrštava najveći broj ljudskih potreba, istrajniji su od drugih građevina i ne služe ničem što je tajno i zlo." (Ivo Andrić)
Ispod gorostasnih predivnih planinskih vrhova i grebena, nešto malo iznad vijugave i srebrnaste rijeke o čiju se površinu rasprskavaju raskošni sunčevi i mjesečevi zraci, na omanjoj zaravni odsječenoj od travnatog brda čijim se vrhovima lijepi cerova i brezova šuma, leži jedna varošica.
Alkoholizam je oduvijek bio jedan od najvećih društvenih problema u Beranama, ali uporedo sa njegovim narastanjem u varoši je rasla i potreba društva da se ogranizovano suprotstavi širenju tog poroka i pošasti.
Nema te kapije na svijetu koja nema razloga da postoji, bez obzira da li je od pruća, jelovih ili bukovih dasaka istesana, pa makar od gvožđa ili bakra iskovana, i najzad, iz mermera izrasla.
Mještani potkomovskih sela zatražili su od Vlade da što hitnije osmisli programe koji bi imali za cilj otvaranje novih radnih mjesta i zaustavljanje iseljavanja lokalnog stanovništva.
Jedno od ovih nekoliko posljednjih ljeta stanovnici naše jabučasto-kruškaste varoši zapamtili su po mnogo čemu - najprije po tome što ih je napustilo dosta ukućana, rodbine, komšija, zemljaka i to u ne baš nekim godinama za koje bi se reklo da su za umiranje, onako bez ikakvog reda, baš kao da je neko htio da prošara po svim ulicama, uličicama i sokacima; njihova mjesta na ulici, u kafanama i hotelima, na klupama pored rijeke, ostala su prazna, ostale su upražnjene njihove stolice u pozorištu zvanom život.
